Immense Taak voor Macron

Beheerst loopt Emmanuel Macron in zijn eentje langs het Louvre. Alsof hij zelf ook nog even moet laten bezinken dat hij de nieuwe Franse president is. Op de achtergrond klinkt het volkslied van Europa en op het plein wacht een juichende menigte hem op. Na een wandeling van meer dan drie minuten spreekt hij de menigte toe. “De taak die ons wacht is immens”, stelt hij in zijn overwinningsspeech. En dat zou best eens kunnen kloppen.

Ambitieuze hervormingen

De sociaalliberale Macron is verkozen tot president met een programma vol ambitieuze beloftes. Hij is van plan de Franse arbeidsmarkt te hervormen door arbeidswetgeving te versimpelen. Hij wil het ontslagrecht versoepelen en de rol van vakbonden terugbrengen. Ook wil hij een universele werkloosheidsuitkering invoeren. Deze uitkering zou niet alleen voor werknemers moeten gelden, maar ook voor zzp’ers. Daarnaast wil Macron maatregelen doorvoeren binnen de Franse politiek zelf: geen baantjes meer voor familieleden of voordelige pensioensregelingen voor politici. Het aantal parlementsleden (nu 577) moet teruggebracht worden met een derde. Verder wil Macron schoolklassen in probleemwijken verkleinen, hun leraren beter betalen en gemeentes zelf de schooltijden laten bepalen.

En dan is er natuurlijk nog Europa, een van de belangrijkste thema’s in de Franse verkiezingsstrijd. Macron was de uitgesproken pro-Europese kandidaat. Hij wil de Europese samenwerking intensiveren en een versterking van het eurozonebeleid. Hij pleit voor een speciale eurozoneminister. Zoals Marine Le Pen het zag in het laatste debat: Frankrijk zal hoe dan ook door een vrouw geleid worden – door Le Pen zelf, of door Angela Merkel. Merkel reageerde inderdaad verheugd op Macrons verkiezing. Paul Scheffer stelde in Nieuwsuur dat als Merkel opnieuw bondskanselier wordt in september, de kans groot is dat Macron en Merkel zich samen in gaan zetten voor verdere Europese integratie.

Is het uitvoerbaar?

Grote plannen dus, maar deze plannen zijn niet zomaar uitgevoerd. Macron staat een aantal grote uitdagingen te wachten, om te beginnen in juni met de parlementsverkiezingen. Om daadkrachtig beleid te kunnen voeren, heeft Macron een meerderheid nodig in het parlement. Op dit moment heeft hij geen enkel parlementslid, omdat zijn partij En Marche ! nog maar kort bestaat. Franse parlementariërs worden verkozen volgens een districtenstelsel en het wordt lastig om met allerlei nieuwkomers de bekende, lokaal gewortelde politici te verslaan. Aan de andere kant is het mogelijk dat parlementsleden van andere partijen overlopen naar Macron. Oud-premier Manuel Valls, tot voor kort van de Parti Socialiste, liet al weten zich graag kandidaat te stellen voor Macrons partij.

Op Europees niveau speelt de vraag: gaan de andere EU-landen meewerken aan Macrons voorgenomen hervormingen? Op dit moment is Merkel enthousiast, maar de Duitsers gaan in september naar de stembus. Zowel Merkel als haar rivaal Schulz staat bekend als pro-EU, maar zij zullen waarschijnlijk geen campagne voeren met een ‘méér-EU’-verhaal. Ook van Nederland is het nog maar de vraag of we voor meer Europese integratie zijn. Premier Rutte wil bijvoorbeeld niet veel meer samenwerken en zich vooral richten op “een aantal dingen waar we goed in zijn”. Wat Macrons presidentschap zal betekenen voor de toekomst van de EU, moet dus nog blijken.

Ik zal er alles aan doen in de komende vijf jaar, opdat er geen enkele reden meer is om voor extremen te stemmen

“Ik zal er alles aan doen in de komende vijf jaar, opdat er geen enkele reden meer is om voor extremen te stemmen”, zei Macron zondagavond, doelend op de aanhangers van Le Pen. Dit blijkt uit zijn hoge ambities. Maar ook Macrons voorgangers Sarkozy en Hollande hadden grote hervormingsplannen bij hun aantreden. Het is beide presidenten niet gelukt hun beloftes waar te maken, terwijl zij wel een meerderheid hadden in het parlement. Aan Macron de taak om, ondanks alle uitdagingen, zijn plannen wel waar te maken. Anders bestaat de kans dat er over vijf jaar nóg meer Franse kiezers reden zien om extreem te stemmen.

Dit artikel is geschreven door Roos Lankhorst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *