Een semester in de USA: Football, Red Cups & Trump

Amerika, oh Amerika. Het land van grote maten. 50 staten, 300 miljoen inwoners met een oppervlakte die wij in Nederland zeker niet gewend zijn. Ook is Amerika het land dat zojuist Trump als nieuwe president gekozen heeft (daarover later meer), waar een hoop wereld sterren wonen, veel films gemaakt worden en waar veel clichés over bestaan.

Momenteel studeer ik aan de Universiteit van Georgia in het universiteitsstadje Athens. Ja de Amerikanen waren erg origineel met hun namen.  De afgelopen maanden is er veel gebeurd en heb ik veel meegemaakt en ik vind het tof dat ik een klein deel met jullie kan delen.

Toen ik hier aankwam was het eerste wat mij opviel dat het hier heel erg warm is. Zeker de eerste weken waren temperaturen tegen de 40 graden echt geen uitzondering en zelfs nu in het midden van de herfst is het nog bijna dagelijks boven de 20 graden. De colleges zelf zijn prima: kleine groepen (30 personen), kleine opdrachtjes en het is niet ontzettend moeilijk. Het kiezen van vakken was nog best een opgaven omdat de meeste vakken snel vol zaten, maar uiteindelijk ben ik terecht gekomen bij de vakken ‘Violent Political Conflict’, ‘Introduction into Comparative Politics’, ‘US presidency’ en Spaans.

De mensen die je het snelst leert kennen zijn toch wel weer de internationale studenten omdat je met z’n allen in hetzelfde gebouw woont. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen Amerikaanse vrienden gemaakt heb, daar zijn namelijk ook meer dan genoeg manieren voor. Zo ben ik regelmatig gaan klimmen op de klimmuur en heb ik daar mensen ontmoet en ben ik bij een a capella groep gegaan.

Tussen alles wat je voor je studie doet had ik nog genoeg tijd om ook het land te verkennen. De universiteit ligt dicht bij Atlanta dus als je goed kan plannen en je je weg naar Atlanta gevonden krijgt, ligt het hele land (met redelijk betaalbare vliegtickets) aan je voeten. Toch blijft dé manier van reizen in Amerika vooral met de auto en is het dus leuk om iemand te vinden die een auto heeft, of om zelf een auto te huren (als je 21+ bent). Steden die goed bereikbaar zijn, zijn o.a. Nashville, Charlotte, Savannah en Jacksonville. Verder heb je ook nog het noorden van Georgia waar het Smokey Mountain National Park. Deze plek is echt de moeite waard om door heen te hiken en de watervallen zijn er echt prachtig.

peterjan3

Het campusleven kan natuurlijk niet vergeten worden. Alles is zo Amerikaans en zo cliché als je maar kunt bedenken. Fraternaty & Sorority huizen zijn niet te missen, de dining halls met een overvloed aan all-you-can-eat eten, de gebouwen zijn allemaal in Griekse stijl, de football games zijn niet normaal, de sfeer is geweldig, de footballers zijn helden, de cheerleaders moedigen ze aan en van te voren wordt er ge’tailgate’ waarbij de red cups tevoorschijn komen. Het is alles wat je ziet in de films en meer.

peterjan2

Toen ik aankwam in Georgia wist ik natuurlijk dat ik naar een staat ging in ‘the deep south’ van de US. Georgia stemt al jaren duidelijk Republikeins en conservatieve gedachten en religie zijn hier nog wel echt duidelijk aanwezig. Atlanta en Athens zijn echter nog redelijk progressief door de mix aan bevolking en hoger opgeleiden die vaker voor de democratische partij stemmen. Maar dit houdt nog steeds in dat er ook een hoop Trump-stemmers zijn en die ben ik ook tegengekomen. Het gekke was dat in mijn hoofd dit gekke mensen waren met wie niet te praten viel, vreemde mensen die de wereld niet snappen. Maar in werkelijkheid zijn het ook gewone mensen die je dagelijks tegenkomt. Het zijn mensen uit je klas met wie je altijd gezellig een praatje maakt. Ik geloof nog steeds dat deze mensen pech hebben bij het nadenken, maar het zijn in ieder geval niet de gestoorde mensen die ik eerst altijd in gedachten had.

En dan hebben we de verkiezingsavond/nacht zelf natuurlijk. Ik als brave politicologie student heb met mijn klas (US presidency) uitgebreid aandacht besteed aan hoe iemand verkozen wordt, met welke beredenering. Ook hebben we elke 2 weken een voorspelling gedaan maar net zoals alle peilingen zaten wij er faliekant naast. Iedereen verwachtte dat Hillery Clinton zou winnen en ook ik was dus in shock toen na een (lange) avond/nacht bleek dat het niet zo zou zijn. De dagen erna was iedereen in shock. Docenten, studenten. Er heerste een gekke stilte over de campus. Wij kregen mailtjes van het International Office dat wij ons voorlopig geen zorgen hoeven te maken over ons visum maar dat zoiets gemaild werd zegt al best wat. De dagen na de verkiezingen werd er veel gesproken in de lessen, werden veel zorgen geuit, werd er hier en daar gehuild. Shock, verbijstering, verdriet en woede waren overheersende gevoelens. Ook in Athens zijn protesten geweest met slogans als ‘niet mijn president’, dat was allemaal heel apart om mee te maken. Nu de verkiezingen een tijdje achter de rug zijn is iedereen aan het hopen op een goede afloop want ze kunnen niets anders meer doen.

Ik heb dus meer dan genoeg meegemaakt. Gelukkig is Trump écht niet mijn president en ga ik lekker naar Mexico en Guatemala voordat hij daadwerkelijk president wordt. Daar ga ik nog even genieten, voordat ik weer aan het wek moet in ons kleine kikkerlandje aan de andere kant van de oceaan.

Dit artikel is geschreven door Peter Jan Olieslagers. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *