Vrijheid in Turkije

Afgelopen donderdag mocht heel Nederland de bevrijding vieren. De feestdag die oorspronkelijk is ontstaan na de bevrijding van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. De feestdag die valt na de dodenherdenking, waar wij gezamenlijk het verlies van mensen herdenken die zijn gestorven in oorlogssituaties, niet alleen in de Tweede Wereldoorlog, maar in alle oorlogen die hebben gewoed.  Op Bevrijdingsdag staat de vrijheid centraal, die wij in Nederland mogen ervaren, maar welke uiteraard nog niet geheel compleet is. Ook in Nederland kunnen we stellen dat mensen met een andere levensovertuiging, religie, uiterlijk of seksuele voorkeuren wellicht niet helemaal vrij zijn. Discriminatie is aan de orde van de dag.

Echter, in andere landen staan de vrijheden van mensen nog veel erger onder druk dan die in Nederland. Zo heeft Turkije al veel aandacht gekregen, door de schending van de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van pers. Zo is Can Dündar, de hoofdredacteur  van het Turkse dagblad Cumhuriyet, onlangs veroordeelt tot 5 tot 10 maanden celstraf, vanwege het “lekken” van een “staatsgeheim” dat Turkse tanks wapens smokkelden naar Syrië. Ook is de Turkse Premier Davutoglu laatst opgestapt, of wellicht kunnen we zeggen dat hij is weggepest, uit de AKP, de partij voor de “Rechtvaardigheid en Ontwikkeling”. Ook het visumvrij reizen van Turken naar Europa komt hier enigszins toch mee onder druk te staan, aangezien Davutoglu degene was die de wet ondertekende.

Momenteel zijn er enkele kandidaten in de race om de nieuwe premier te worden, onder wie de schoonzoon van Erdogan. Op 22 mei zullen we te horen krijgen wie de nieuwe machtigste man van Turkije wordt. Maar, wellicht niet voor lang. Erdogan is druk bezig met het systeem om te gooien, zodat de President meer machten krijgt dan de Premier. Dit betekent dat Erdogan nog eens 8 jaar aan het stuur van Turkije kan staan. Echter, niks is zeker over wanneer deze verandering van de grondwet wordt ingevoerd, alleen dat Erdogan er een zekere haast mee heeft.

Zeker met het “Ebru Umar Schandaal” is de persvrijheid, of het gemis daarvan,  in Turkije groots in het nieuws geweest in Nederland. Maar gevangenis nemen zijn niet de enige vormen van straf die journalisten en de bevolking moeten doorstaan wanneer ze kritiek uiten op de Turkse overheid. Journalisten worden ook “uitgeschakeld”. Velen realiseren zich misschien ook nog niet dat Turkije zowel land van de NAVO is en kandidaat lidstaat (hoewel ze dat al lange, lange tijd zijn) van de Europese Unie, wat het probleem en de ironie ervan alleen maar groter maakt. Toch lijkt het alsof de internationale gemeenschap zich niet inzet voor de mensen in Turkije waarvan hun leven gevreesd wordt, alleen maar omdat ze een andere mening hebben dan de heersende machten. Ja, er wordt veel over geschreven en gepraat in Nederland en de wereld, maar echte sancties ten aanzien van de AKP zijn er nog niet gekomen.

Laten we hopen dat de wereld net zo moedig is als de Turkse journalisten en ook gaat strijden voor de bevrijding van pers- en meningsvrijheid in Turkije.

Dit artikel is geschreven door een derdejaars studente politicologie.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *