Curaçao: Home sweet Home

Toen ik tien jaar oud was besloten mijn ouders om na 25 jaar terug te keren naar Curaçao. Tot dan toe kende ik het eiland nauwelijks. Mijn ouders hadden de cultuur natuurlijk wel aan ons overgedragen en ik kon al Papiaments spreken. Toch is het een heel ander verhaal wanneer je daadwerkelijk op het eiland woont. Gedurende de acht jaar dat ik op Curaçao heb gewoond, heeft het eiland op mij en mijn persoonlijke ontwikkeling een grote impact gehad. Mijn familie en ik zijn er weer gaan wonen rond de tijd dat de bevolking begon met een proces van emancipatie en heel erg bezig was met het ontwikkelen van een eigen identiteit als volk. De politieke dialoog die zich dagelijks in de samenleving afspeelde was voor mij interessant, boeiend maar ook frustrerend. Deze periode heeft van mij een idealist gemaakt die ernaar streeft een steentje bij te dragen aan de ontwikkeling van de Curaçaose samenleving.

Toen mijn studie mij de mogelijkheid bood om in het buitenland te studeren of stage te lopen, dacht ik meteen aan de optie om stage te lopen in Curaçao. Mijn motivering was eigenlijk het tegenovergestelde van de meeste studenten die momenteel in het buitenland studeren of stage lopen. In het buitenland studeren biedt vele studenten natuurlijk de mogelijkheid om nieuwe kennis op te bouwen en tegelijkertijd een nieuwe land en cultuur te ontdekken. Ondanks dat ik zelf ook ernaar verlang om nieuwe landen en culturen te ontdekken, was de profileringsruimte voor mij een kans om terug te keren naar huis. Door uiteindelijk stage te lopen bij de Staten van Curaçao en het Ministerie van Algemene Zaken kon ik mijn verlangen om terug te keren naar huis combineren met de mogelijkheid om mijn theoretische kennis die ik in de opleiding heb opgelopen in praktijk te brengen op Curaçao. Daarnaast kon ik zo meteen een kijkje nemen in de politieke arena van Curaçao.

Mijn stage heeft mij duidelijk gemaakt dat de Curaçaose samenleving nog steeds met dezelfde problemen kampt. Op het gebied van politiek lijkt het alsof de bevolking een beetje apatisch is geworden. Er is op dit moment een soort van stilstand en mensen lijken een beetje de hoop en het vertrouwen in de politiek te zijn verloren. Desalniettemin is de bevolking nog steeds verbonden door hun liefde voor het eiland en het verlangen om de omstandigheden voor iedereen te verbeteren. Ondanks dat Curaçao mijn moederland is en ik natuurlijk veel van het eiland al ken, verwondert het eiland mij nog steeds keer op keer. Als ik naar het strand ga en een duik neem in de helderblauwe zee. Of wanneer ik ’s avonds over de Emmabrug loop (de kenmerkende pontjesbrug die de twee delen van de hoofdstad met elkaar verbindt) en een uitzicht heb op de historische gebouwen die op de werelderfgoedlijst van UNESCO staan. Wanneer ik zie hoe vreemden elkaar groeten, hoe verliefde paren langs de zee zitten en hoe men langs de zee feestjes creëert waarbij er op muziek van house tot salsa wordt gedanst. Op dat soort momenten ontdek ik keer op keer waarom het land zo dichtbij mijn hart staat en heb ik hoop en vertrouwen in de toekomst van Curaçao.

Dit artikel is geschreven door politicologie student Vanelly Ellis. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *