Lima

Wie bij Lima denkt aan een tropisch paradijs aan de stille oceaan, zit er helaas naast. Lima is een echte werkstad en doet, met de bewolking die hier bijna dagelijks het luchtruim bedekt en de milde temperaturen, weinig tropisch aan. Bij toeristen is de stad vooral populair als doorreispunt naar al het moois dat Peru te bieden heeft. Lima zelf moet het vooral hebben van haar uitgebreide voedselaanbod. De stad staat bekend als de gastronomische hoofdstad van Latijns Amerika en er worden jaarlijks verscheidene voedselfestivals georganiseerd. Verder zijn het historisch centrum en de aan elkaar grenzende wijken Miraflores en Barranco, waar veel uitgaansgelegenheid is, ook de moeite waard. Zelf heb ik Miraflores nu twee maanden geleden verlaten voor een vast verblijf dichterbij de universiteit. Ik zit nu in San Miguel, tussen de lokale bevolking. Het appartement, waar ik een kamer huur, staat wel constant onder bewaking en is met een eigen zwembad en gym wat meer luxe dan de rest van de buurt. Verder voel ik me prima thuis in de wijk, de mensen zijn vriendelijk en ik ben er ondertussen een bekend gezicht.
Ik studeer aan de PUCP, hier vooral bekend als La Católica, de meest prestigieuze private universiteit van het land. Het eerste dat opvalt op mijn eerste dag is het grote hek dat eromheen staat. In tegenstelling tot Nederland kan je een universiteitscampus hier niet zomaar oplopen: bij elke ingang staan bewakers om te vragen wat je er eigenlijk precies te zoeken hebt. Op vertoon van je schoolpas kun je gelukkig wel direct doorlopen. Het campus is veel groter dan die van de VU, maar grote collegezalen hebben ze niet. Ik krijg les in klassen van ongeveer 30 tot 40 studenten, waar ik doorgaans één van een paar buitenlandse studenten ben. Er is veel ruimte voor discussie, maar gezien het niveau van mijn Spaans prefereer ik stilletjes te luisteren, hopend dat de docent mij niks vraagt. Die tactiek is voorlopig succesvol gebleken.
Op de foto die ik heb gekozen zie je een vrouw nog even snel instappen in één van de zogenaamde combi’s, waarvan er hier vele rondrijden. Ze vormen een verwarrend bussysteem dat stamt uit de tijd van president Fujimori, die het openbaar vervoer volledig privatiseerde. De man met het bordje roept een aantal belangrijke haltes die ze zullen passeren en verzamelt het geld voor de rit van de passagiers. Toen ik in Miraflores verbleef nam ik deze combi dagelijks naar de universiteit, nu gebruik ik hem alleen in het weekend om andere wijken te bezoeken. Het vinden van de juiste bus is elke keer weer een opgave; de buschauffeur scheurt toeterend door de straten en gooit het busje overal tussen waar het maar enigszins kan en bovendien zijn ze duidelijk niet gebouwd op iemand van mijn lengte. Een mooier vervoersmiddel kan ik me niet voorstellen. Hierna heb ik nog anderhalve maand te gaan, dan zal ik ook andere plekken in Peru bezoeken. Eerst nog maar eens wat meer zien van deze stad vol hekken, chaos en goed voedsel.
Dit artikel is geschreven door Benjamin Vreden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *