Stille Armageddon: De Strijd om Jeruzalem

De Tempelberg, het meest controversiële vierkante kilometer gebied vandaag de dag. Voor de joden is dit gebied belangrijk omdat daar vroeger de Heiligste Tempel stond waar God zich manifesteerde in de speciale plek in de Tempel, genaamd het Heilige der Heiligen. En voor de moslims is het belangrijk vanwege de al-Aqsa moskee en de beroemde gouden rotskoepel die is gebouwd als herinnering voor de hemelse nachtreis die Mohammed vanaf de tempelberg maakte.

Sinds de Israëlische verovering van oost-Jeruzalem op Jordanië in de Zesdaagse Oorlog van 1967 is de Tempelberg, na onderhandelingen met Jordanië, officieel een islamitische waqf. Dit betekent dat de Tempelberg valt onder de Jordaanse islamitische autoriteit. Dit was een noodzakelijke stap voor Israël om vrede te sluiten met Jordanië. Echter heeft dit gezorgd voor een status-quo op de Tempelberg: alleen moslims mogen op de Tempelberg bidden, de joden en de christenen mogen dat niet. De spanning die hierdoor ontstaat kan zich uiten in conflicten, vooral tussen de (ultra-)orthodoxe joden en de moslims.

Het opperrabbinaat had de (ultra-)orthodoxe joden verboden om de Tempelberg te bezoeken. Volgens het opperrabbinaat zijn joden namelijk te onrein om het gebied van het Heilige der Heiligen te betreden. De joden moeten eerst in het reine komen met God, door een rode vaars te offeren, of ze moeten wachten op de komst van de Messias die de joodse Tempel zal herbouwen. Toch betreden veel (ultra-)orthodoxe joden de Tempelberg omdat, zoals zij zeggen, het ‘Heilige der Heiligen’ een specifieke plaats is op de Tempelberg die vermeden kan worden tijdens het rondlopen. De rest van de Tempelberg zou wel toegankelijk moeten zijn voor de joden om op rond te lopen, en vooral om op te gaan bidden.

Momenteel zetten een aantal Knessetleden de Israëlische premier Netanyahu onder druk om de status-quo op de berg te veranderen. Ook het Israëlische Hooggerechtshof heeft aangegeven dat de joden het recht hebben om op de Tempelberg te bidden. Daarbij komt ook dat veel joodse activisten op de Tempelberg hun gebedsrecht eisen. Maar premier Netanyahu en de Israëlische veiligheidsdiensten hebben herhaaldelijk gezegd dat de status quo niet zal veranderen, in verband met de veiligheid. Alleen nu al hebben de Israëlische veiligheidsdiensten hun handen vol aan het handhaven van de orde op de Tempelberg. Ze proberen de joden op de Tempelberg te beschermen tegen extremistische moslims, ze proberen aanslagen van extremistische joden te voorkomen op al-Aqsa en ze proberen joodse activisten weg te houden van de Tempelberg. Bovendien moeten ze de (ultra-)orthodoxe joden die rondlopen op de Tempelberg beschermen tegen de boze islamitische menigte die de (ultra-)orthodoxe joden achtervolgen en vervloeken en ze moeten goed letten op elke jood die rondloopt om er zeker van te zijn dat er niet stiekem gebeden wordt. Want als een jood het zou durven om te gaan bidden op de Tempelberg, dan zou hij zich de woede van de directe islamitische omgeving op de hals halen.

Men moet zich afvragen of er, als er niet eens vredig geleefd kan worden op een stuk vierkante kilometer van het Heilig Gebied, wel in vrede geleefd zal worden in het hele Heilige Land. Het ontkennen van de *religieuze strijd als een grote factor binnen het Israëlisch-Arabisch conflict is één van de hoogste vormen van politiek correcte spreektaal. Hamas erkent open en bloot in haar handvest dat dit een religieus conflict is om Jeruzalem en dat dit conflict zal leiden tot de eindstrijd met de overwinning van de moslims op de joden. Veel christenen geloven echter dat dit conflict zal uitmonden in de eindstrijd waarin de echte Messias op het laatste moment zal terugkeren om overwinning voor het joodse volk te brengen. De kolonisten bouwen nederzettingen omdat zij vinden dat zij hier recht op hebben vanwege hun status als het uitverkoren volk. De hele strijd om de Tempelberg gaat over gebedsrechten voor de joden en ook de strijd tussen de Israëlische en Palestijnse overheid om (oost-)Jeruzalem als hoofdstad is ook niet zomaar uit de lucht komen vallen.

Om het conflict en het verloop hiervan te begrijpen, moet de religieuze kant van de strijd niet politiek correct worden weggepraat. De religieuze kant van de strijd, dames en heren, moet juist onder de aandacht worden gebracht.

*Misschien denkt de lezer terug aan de ultraorthodoxe joden die vooraan stonden bij de pro-Palestina demonstraties, Israëlische vlaggen verbrandden, met borden als ‘Torah is against Zionism’ stonden en allemaal perfect Amerikaans kunnen spreken. Deze groepering heet Neturei Karta en is een kleine joodse groepering die niet representatief is voor het ultraorthodoxe jodendom. Het is waar dat de meeste charedische joden tegenstanders zijn van een Israëlische staat, omdat volgens hen eerst de Messias moet komen. Maar in het algemeen vinden de ultraorthodoxe joden het ook belangrijk dat onder welke staat zij ook leven, zij die staat en autoriteit moeten respecteren, zoals de grootste charedisch-chassidische beweging Lubavitch Chabad en de verschillende sefardische ultraorthodoxe stromingen. De charedische joodse politieke partijen zoals Shas en United Torah Judaism, die beide neutraal (of zelfs bijna rechts) georiënteerd staan tegenover het conflict, bewijzen de houding van een breed gedeelte van de ultraorthodoxe joden. Tenslotte, terugkomend op de claim ‘Torah is against Zionism’, is er geen enkel vers uit de Thora, de eerste vijf boeken van Mozes, waarin staat dat de joden niet hun eigen staat mogen oprichten. De claim ‘Thora against Zionism’ is gebaseerd op de traditionele commentaar vanuit rabbijnse literatuur (Talmoed) over Israëlische staatsvorming. Sommigen stromingen, zoals Neturei Karta, beschouwen het commentaar als gezaghebbend. Andere stromingen, zoals de orthodoxe-kolonisten, beschouwen het commentaar niet als gezaghebbend.

Dit artikel is geschreven door Roshan Jibodh